و امروز اين معنى سنتى باشد در ميان سنيان و مظلمهء اين بگور ابو بكر و عمر مىرسد ، و با فاطمه گفتند « ام ايمن فهى مولاتك و مولاة امك » . و اقدى كه از جملهء مورخان و از كبار علماى نواصب است گويد عن زيد ابى اسلمه عن أبيه قال : سمعت عمر يقول : لما توفى الرسول خرجت انا ، و ابو بكر الى على بن أبي طالب عليه السّلام و هو فى بيت فاطمة و عنده المهاجرون ، قال عمر فقلت يا على ما ذا تقول ، قال اقول خيرا نحن اولى رسول اللّه و ما نزل ، قلت و الذي بخيبر ، قال نعم . قلت و الذي بفدك . قال نعم . قلت كلا و الذي نفسى بيده حتى تحزوا رقابنا بالمناشير « 1 » . عمر گفت چون رسول صلّى اللّه عليه و آله متوفى شد من و ابو بكر و على رفتيم و او در منزل فاطمه بود و نزد او بودند جمعى از مهاجرين و انصار . عمر گفت پس من گفتم يا على تو چه مىگوئى . گفت مىگويم آنچه خير است كه ما بر رسول اولى و سزاوارتريم و آنچه نازل شده به وى . گفتم و به آنچه در خيبر است ، باغى است در خيبر كه آن را عوالى خوانند و آن نيز حق فاطمه بود كه رسول بخشيده بود « و الذي بخيبر » كناية از آن است . گفت آرى گفتم و به آنچه در فدك است گفت آرى گفتم حاشا به خدا كه نفس من به قدرت اوست كه اين ميسر نشود تا وقتى كه سر ما را با اره‌ها جدا نكنيد . و اين سخن دلالت مىكند بر آنكه ايشان قصد خاندان رسول كردند به شر و قتل و غصب حقوق ايشان . و عمر بن عبد العزيز حق خاندان رسول صلّى اللّه عليه و آله بيشتر شناخت از ابو بكر و عمر زيرا كه ايشان ظلم كردند و او با ايشان عدل كرد و فدك به امام محمد باقر عليه السّلام رد كرد و ايشان ايذاى خاندان كردند و عمر عبد العزيز دفع آن كرد مردم با او گفتند « طعنت على الشيخين ، قال هما طعنا على انفسها » طعن كردى بر شيخين يعنى ابو بكر و عمر گفت ايشان خود طعن كردند بر نفسهايشان . ابو صالح روايت كند الى هشام بن معاذ قال : كنت جليسا لعمر بن عبد العزيز حيث دخل المدينة فامر مناديه ان ينادى من كان له مظلمة او ظلامة فليأت الباب ، فاتاه محمد بن على الباقر عليه السّلام . هشام بن معاد گفت كه من نزد عمر عبد العزيز بودم در آنجا كه داخل مدينه شده بود كه امر كرد منادى ندا كند كه هر كس كه مظلوم باشد يا او را ظلامتى از كسى باشد

--> ( 1 ) - مجمع الزوايد هيثمى 9 / 39 با اندك اختلاف بنا به نقل الكوثر فى احوال فاطمة بنت النبى الاطهر ( ص ) 6 / 98 .